W obecnych czasach człowieka można porównać do nomada. Nie tylko w sposobie jego myślenia, refleksji ale i  działania. Dzisiejszy człowiek  prowadzi bardzo aktywny sposób życia, dużo podróżuje, przemieszcza się. Przy tym wiec potrzebuje takiego miejsca gdzie będzie mógł zregenerować swoje siły, miejsca do którego będzie wracał, za którym będzie tęsknił. Kto udaje się na pustynię musi wiedzieć  gdzie zaopatrzyć się w wodę.

Takimi oazami wody, w świecie zabieganym, ogarniętym pustka duchową są sanktuaria. Zmierzają do nich pielgrzymi z różnych stron kraju i zza granicy. Tu zawsze można zaczerpnąć  ze źródła Łask by kontynuować pielgrzymowanie ku domu Ojca.

Sanktuarium Maryjne jest centrum duchowym dla wszystkich, którzy szukają ratunku i pomocy u Matki Bożej. Gdy nasza wiara nastawiona jest  na próbę, gdy przychodzą zwątpienia, padają pytania, gdy nie rozumiemy trudnych okoliczności, sytuacji w których stawia nas codzienne  życie,  problemy  wspólnotowe, rodzinne, zawodowe – wtedy wychodzi nam naprzeciw Maryja, by czule towarzyszyć  i wspierać. Ona , która jest nasza Matka, Siostra w wierze nieustannie chce być przy nas i prowadzić do Syna-Źródła Wody Żywej .

Maryja odbiera cześć w różnych krajach, gdzie jej kult jest zróżnicowany ale w równym stopniu głęboki . Oprócz najbardziej znanych  jak Lourdes, Fatima, La Salette czy  Guadeluppe można udać się na równik do małego kraju Gabonu, gdzie znajduje się Sanktuarium Matki Bożej Gabońskiej.

Zatrzymajmy się krótko przy historii tego miejsca. Początki sięgają grudnia 1986 roku, kiedy to Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Niepokalanej z Castres (tzw. Siostry Niebieskie), przeżywa swój jubileusz 150 lat istnienia. Siostry Niebieskie dostrzegają  potrzebę utworzenia w Gabonie miejsca pielgrzymek maryjnych.    Jako wotum wdzięczności  chcą ofiarować  figurę Matki Bożej.  Jest ona wykonana z brązu przez człowieka bardzo skromnego i pokornego . Ma ona  być darem, podporą dla biednych, bezbronnych, szukających schronienia.  Za zgodą ówczesnego Arcybiskupa Anguille, figura przybywa do Gabonu 10 listopada i zostaje umieszczona na wybranym wysokim wzniesieniu w Melen. Msza święta Inauguracyjna  odbywa się 8 grudnia 1986 r. Od tej daty Sanktuarium znajduje się pod administracja różnych proboszczów diecezji Libreville. Do Maryi, ukrytej w buszu, przybywają nieśmiało  pielgrzymi oraz niestety ci, którzy  przywiązani są jeszcze do pogańskich praktyk religijnych, inicjacji, czarów. Maryja „skarży się i płacze” z tego powodu ale również dlatego, że znajduje się ciągle w miejscu otwartym, narażona na zmiany pogodowe, deszcze, mocne słońce. Jak opowiadają świadkowie, pewnego dnia  ukazuje się przypadkowej osobie, którą ratuje od wypadku. Ocalały jest zamożny i w dowód wdzięczności funduje konstrukcje zabezpieczającą figurę. Ta inicjatywa pobudza kolejnych darczyńców.

W 2002 roku Arcybiskup Basil Mve Engone przyjmuje Ojców Kapucynów i powierza im opiekę nad Sanktuarium. Jego kapelanem mianuje O. Jarosława Antoniaka, który w sposób oryginalny nadaje życia temu  miejscu poprzez jego rozbudowę oraz  angażując się w ewangelizację dzielnicy otaczającej wzniesienie. Praca duszpasterska przy Sanktuarium opiera się na przyjmowaniu grup pielgrzymów i ich duchowej formacji.  Pocieszać, wspierać,  umacniać , wysłuchać będących w potrzebie staje się troską misjonarzy. Dziś ta animacja kontynuowana jest dodatkowo przez O. Grzegorza Świderskiego oraz Siostry Serafitki.

S. Leokadia Dąbek